कांय कविता - सुरेश बोरकार

1

पुरो

जगाचे वेव्हार

आनंदाची धार

तुटची न्हय

 

पुरो

जनांची संगत

तुजोत भगत

दुसरो न्हय.

 

पुरो

संवसार सुखां

दुख्खाचीं तीं मुळां

उरचीं न्हय

 

2

आनंदाचे हे खेळ

अशे खेळून घेवचे

भोग भोगून वच्चे

दीसपट्टे

 

असो संयोगाचो योग

असो अजापाचो मोग

तृप्त जिवाचो हो भोग

पूर्णपणान

दीसरात हें अशें

देह पयसावत चल्लें

मुक्त अळंग हें जिणें

फूल कशें

 

3

आमी आनंदाचे धनी

आमकां आनंद-

खिणा कणकणीं

आमी चैतन्याचे दास

आमकां सदा-

तेच बंधनांत अशें

सूख सुखांत-

फुलतूच चल्ले.

 

4

पावलां तुजीं वेंगावन हांव

बसलों घालून आसन

आतां अमृताचें जेवण

जेवचें हांवें.

 

तुजे कृपेची ही माया

कवळीत चल्ली म्हजी काया

निव्वळ अपरूप ही दशा

जिवाची म्हज्या

 

खंयच्या सुकृताचें हें फळ

म्हणून मन तें निर्मळ म्हज्या अमंगळाचें बळ

जावन उरलें.