वारें आतां परतलें
चोरां-गची
धरतलें
घरांत
ज्याणीं हाडला कली
तांकां
दाळाक लायतलें.
वारें आयलां आलतडीं
गिर्यांक
धाडूंक पलतडीं
लाख
सगले जातले पोके
उक्त्यो
जातल्यो भानगडी
भोंवता
वारें गोंयचिं रानां
पेडणें
धरून काणकोणां
तरंगां
कळस जावन उबे
घुमूंक
लागलीं गांवठणां
वार्यान
पानां झट्टलीं
जैत
घेवन उट्ठलीं
फायच्या
गोंयच्या फुडाराचो
ग्रंथ नवो घडटलीं
येवंत मोके तुज्या सुखा
एक जाणट्यांनी दवरिल्लें
ताच्यो भोयो जाल्यो
दुसरें दवरिल्लें भावंडांनी
तें भुरग्यांनी घोळयलें;
लोकांत रूढ जालें
तें मात तिसरेंच!
असवडीं कोणें कोणें
कितें कितें नांवं दवरलीं!
पैकीं म्हजें नांव खंयचें?
-हांव जावचे पयलींचें
म्हजें नांव हें खरें मुदलचें
पूण तें तशें कोणाचेंय
तेन्ना म्हजें नांव
कितें म्हणून सांगू?
तूं म्हणशी तें
-आनी म्हजो गांव?
एका गांवांत जालों
दुसर्या गांवांत वाडलो
अनेक गांव हेडलों
आनी ह्या सगल्यांक लागून घडलों
खरें सांगचे जाल्यार
जंयच्यान हे धरतरेर
हांव आयलों
तोच म्हजो मुदलो गांव
पूण ताका बावड्याक
नांवूच ना
तेन्ना म्हजो गांव
खंयचो म्हणून सांगूं?
तूं जंय म्हाका भेटशी तो
-आनी म्हजी नातीं गोतीं?
खंयचीं म्हणून सांगूं?
कांय जल्माच्या अपघातान जालीं
कांय लग्नाच्या अपघातान निपजलीं
कांय मन जडिल्ल्यान उपरासलीं
म्हाका तीं सगळीं म्हजीं दिसतात
पूण एक वेळ असोय प्रत्यय येता
हांव तांचो कोणाचोच न्हय
आनी तिव्रतायेन दिसता
म्हाका नातें लागता ते एकल्याचेंच
जाणें म्हाका घडलो,
आपणें रचिल्ल्या ह्या संवसारांत.
पूण तें उतरांनी सांगूंक येना
कोण जाणा!
त्या नात्याक लागुनूच
आमी एकामेकां कडेन
फुलांत लिपून आयला भावा लक्षकाचो पिलो
सादूर
तुवें जावचें म्हणून घालीत आयलां उलो
विखयाळ्या
ह्या फुलाक चुकून लायशीत जाल्यार हात
नंदती
मठी जळून जातलो जल्म जुगां घात
मेल्ले
जाणटे दितले स्राप भुरगीं दितलीं जाप
दीसरात
खातलें तुका तुवेंच केल्लें पाप
नाका
भुलूं दिसल्यो म्हणून भोंवतीं ताच्या म्होरो
ह्योच
अखेर सुरयो जावन कातरतल्यो शिरो
फुला
रुपान आयल्या गोंयां घटोत्कचा माया
म्होरां
माती जावन वतली संवसाराची रया
प्रसादाचीं
जुंवळीं पानां घेवन स्रया पाव
संवसार सगळो रचलो उपरांत देवान एक नवल केलां
देश
एक वेंचून तातूंत दंवांत सपन रुजूंक घालां
सगळे
कडची हाडून माती लायल्यात वंश जाती काती
धर्मारोंपां
शिपून काडून पानां फुलांनी लायल्यात वाती
सगळ्या
दिकां जमोवन पाणी खेळयत जमीन केल्या जिती
कोंबायल्यात
जळामळा तरेकतरा रितीनिती
रंगयाळे
भेस, भासो परमळीत फुलां-फळां
सुगान
युगां घोळत हांगा अपरुपाचें पोरसूं केलां
भोंवडालां
भोंवतीं ताच्या साताय समुद्रांचेंं वारें
हुतात्म्यांचीं
कांडून हाडां मुळा ताच्या घालां सारें
पर्वकाळ
आयलो तसो फाटीक ताचे लागून गरो
दीसरात
फरिता राट रक्ताच्यो न्हायत धारो
म्हळें,
देवा देशाक म्हज्या लायला असो कित्याक गोळा
देवान
म्हळें, नवो मनीस घडूंक घाल्या प्रयोगशाळा
पयली
आयट पयरूच जाल्या जगान म्हळी पयली नांदी
फायचो
मनीस जावचो कसो कालूच दाखोवन गेला गांधी
वाजता तुजें बीन
ताचेर चीज नवनवी
भायर भितर सूर तुजो
केन्ना पावस केन्ना उजो
भिजतां भिजतां लीन हांव
हुलपतना दीन
गायशी मेघ गायशी दीप
तितलो तितलो तूं समीप
तांचे वरवीं फुलत झडत
वाडटा म्हजी जीण
तुजे कृपे ना रे तुळा
अम्रताचें शिपणें मुळा
ओंपलो जल्म तरीय तुजें
जागी जाल्या गोंयची सासाय
येतलो भार, येतलो भार
धोल ताशे बडय बडय
मार शेंसार, मार शेंसार
आसूं कोणय तरंग घेवन
सकाळ पसून दिग्ग उबो
न्हावन धुंवन सवळें न्हेसून
गंधाचो लावन तिबो
कळना कशें उपरासून
खंयचे वाटेन येत ल्हार
धोल ताशे बडय बडय
मार शेंसार, मार शेंसार
नांवान व्हडलो म्हाल देसाय
गांवान केला जरी मुखार
सासाय आंगांत आयले बगर
तरंग तोलीत कोण खांदार?
कोणाचेर येवचो भार,
हुस्को नाका, धर रे थार
धोल ताशे बडय बडय
मार शेंसार, मार शेंसार
नेम ना रे केन्ना कोण
कुदत कसो जावन बळी
घाडी, भगत, गुरव, गोंसाय,
देवळी, ठवय, मेस्त, मुळी
गोंयची सासाय भेटत जाका
ताचेर भार, ताचेर भार
धोल ताशे बडय, बडय
मार शेंसार, मार शेंसार
मनान पसून जे न्हाल्यात
उपासांनी बांदून पोट
वर्सासंकिंनी मोनेच मोने
आपल्या हातान शिवून ओंठ
तांचे वेग, तांचे जाळ
येतली आतां तांकां धार
धोल ताशे बडय, बडय
मार शेंसार, मार शेंसार
तांतलो एक मस्तो, हटी
झोंबून तरंग घेतलो धांव
माळून जावन फाटयां ताच्या
ओडत वतलो सगलो गांव
आसत गावडो, आसत सुदीर
आसत कुणबी,आसत म्हार
भार येतर तोच देव
मार शेंसार, मार शेंसार
खुबलो तसो बेतकाठेक
तो कसोच रावचो ना
पुरतो झाडो घेतले बगर
बिबूत कोणाक लावचो ना
पातकाचें भरूंक माप
उस्तितलो सगली वार
उकत्यो जातल्यो फटाफटी
मार शेंसार, मार शेंसार
सत आतां आठूय दिको
जोगूल जावन पेट्टलें
आनी लटीक सगल्या आंगार
खोरेज जावन फुट्टलें
घरचीं पिशीं, भायलीं भुतां
खिणांत जातलीं थंडगार
भार तीर्थ शिंवरतलो
मार शेंसार, मार शेंसार
कोण जाणा केन्ना कशी
जाल्ली कोलू, तुजीच कूड
अकस्मात घेवन पेट
उजवाडाची जायत चूड
जागी जाल्या गोंयची सासाय
तुजेर लेगीत येत भार
जावं कितेंय, जावं कशेंय
मार शेंसार, मार शेंसार
