ते पडटात तेन्ना हांव वाडटां,
दिवन म्हजें बळ तांकां
एक दीस उबे करचे आसात
प्राणाची फूंक घालून
त्राण तांकां हाडचें आसा
पडटात ते पडूं दी खुशाल
पर्वता वरी हांव थीर उरलों
जाल्यार
सगळे उबे रावतले गा
मोड येता
झाडां – पेडां हुमटून पडटात
कुसून तांचें सारें जाता
तातूंतल्यान कोंब फुट्टात
नवे रूख झेलयत आंगार
पर्वत मात थीर आसता
पर्वत म्हाका जावचें आसा
No comments:
Post a Comment